X
x جهت سفارش تبليغ در سایت ثامن بلاگ کليک کنيد



اخلاق و عرفان، اوج نیاز - دل! آه از این دل!

دل! آه از این دل!

دسته بندی :

دل! آه از این دل!

امام علی(ع) ضمن وصیتی که به فرزند بزرگوارشان امام مجتبی(ع) دارند می‌فرمایند:
«احی قلبک بالموعظه»
قلب خودت را با (شنیدن) موعظه زنده کن! (نهج‌البلاغه، نامه 31).

البته آن دو بزرگوار هر دو امامند و معصومند. این مخاطب قرار دادن امامی، امام دیگر را برای توجه دادن دیگران به ارزش موعظه است و می‌خواهند بفهمانند که این دل انسان نیز می‌میرد و برای زنده کردن و زنده نگه داشتن آن باید پای موعظه بنشیند و از بیداردلان موعظه بشنود.

زیرا ما در زندگی کنونی خودمان موجبات مرگ دل فراوان داریم.
از آن سو زنده‌دلانِ دل زنده کن هم بسیار کم داریم!
و راستی از این جهت فوق‌العاده فقیر و تهیدستیم.

ما اگر یک ساعت توی این خیابان‌های شهر راه برویم، کفش ما گرد و خاک می‌گیرد، به خانه که رسیدیم باید آن را تمیز کنیم.
آیا این قلب و روح لطیف ما با مواجه شدن با صحنه‌های هوس‌انگیز ضلالت‌بار در اماکن عمومی و... گرد و خاک نمی‌گیرد و به تنظیف و گردگیری احتیاج ندارد؟

ما برای خانه‌ها‌یمان چقدر وسایل تنظیف فراهم کرده‌ایم؟
آنگونه که اجازه نمی‌دهیم حتی دیوار آشپزخانه ما دوده بگیرد و دستشویی ما اندکی آلوده گردد.

پس وای بر ما که این جان و روح ما که حقیقت انسانی ما است در نظر ما به اندازه یک لنگه کفش و دیوار آشپزخانه و دستشویی هم ارزش و اهمیتی ندارد، که به فکر تنظیف و تطهیرش باشیم، بلکه روز‌به‌روز آن را آلوده‌تر می‌نماییم و عوامل تولید فساد بیشتر را به خانه و زندگی دل خود راه می‌دهیم.

بنای بندگی صفای زندگی، آیت‌الله ضیاءآبادی، ص 343


برچسب‌ها :
نویسنده: احمد جمالی | نسخه قابل چاپ | 8 اسفند 1392 - 07:32 | 1 2 3 4 5

آخرین مطالب

محبوب ترین مطالب

درباره ما

نظرسنجی

آمار وبلاگ

کد های کاربر

دانلود رایگان نرم افزار طراحی و راه اندازی وب سایت