ضرورت پرهيز سالك از اتلاف وقت

آيت الله ميرزا جواد ملكي تبريزي:
(اي سالك عزيز!) بر عاقل آنگاه كه دريافت، مدت عمرش به منزله سرمايه اي بس گرانبهاست به گونه اي كه با هر نفس آن مي تواند منافع عظيم و ممالك فراوان، بلكه سلطنتي الهي براي خود فراهم كند، واجب است كه از اتلاف وقت، بدون كسب فايده اي به شدت بخل ورزد!

و از اينكه به جاي اين همه سود، عمر خود را وسيله اي براي كسب شقاوت دائمي و خلود در عذاب الهي گرداند، به شدت برحذر باشد.

و سزاوار است كه بر آن چه از عمرش گذشته بينديشد
و ببيند آن مقدار از عمر را كه از كف داده، با همه لذات و خوشي ها و درد و رنج هايش، سپري شده؛
و نه از آن لذت ها بالفعل خبري هست؛
و نه از آن درد و رنج ها اثري،
بلكه آن چه باقي مانده، تبعات اعمال ناپسند؛
و اجر و پاداش كارهاي نيك اوست.

از اين گذشته آن چه از عمر باقي مانده، نمي توان بدان اعتماد نمود،
چه بسا صبحي كه آدمي آن را به شب نرساند
و چه بسا شبي كه عمر آدمي به آخر مي رسد با اين كه هنوز شب به آخر نرسيده،

پس كجا انسان عاقل با تكيه بر چنين امر مبهم و ناپيدايي؛
كه نه وجودش حتمي است؛
و در صورت وجود، زوالش زودرس،
از يك امر قطعي كه مرگ باشد؛
و يك امر دائمي كه حيات اخروي اوست، درمي گذرد؟!

اسرار الصلوه ، ص 131