«زندگی» را درچشم ودل پیامبر(ص) بنگریم و بشناسیم و بدان بیندیشیم

ابوالاسود دوئلى يكى از ياران خالص على عليه السلام و شيعيان پاك و مدافعان سرسخت و وفادار ولايت، مى گويد:

در ايامى كه ابوذرغفارى اين يار محبوب پيامبر و صحابى انقلابى و شورگستر آن حضرت در «ربذه» تبعيد بود، پيش او رفتم

ابوذر گفت :
روزى در مسجد، خدمت رسول گرامى رسيدم. در مسجد، جز پيامبر و على(ع) كسى ديگر نبود.

خلوتی مسجد را مغتنم شمردم و پيش رسول اللّه رفته، گفتم:
اى رسول خدا!
پدر و مادرم فدايت ... مرا وصيت و سفارشى كن، تا خداوند مرا به خاطر آن سود دهد.

فرمود:
چه خوب، اى ابوذر!
تو از مايى.
تو از خانواده مايى،
و به تو سفارش مى كنم كه آن را خوب فراگيرى،
وصيت و توصيه اى كه در بردارنده تمام راهها و روشهاى خير و خوبى است.

اگر آن را بياموزى و پاسدارش باشى؛ به منزله دو بالى خواهد بود كه تو را در پرواز مدد كند!

پيامبر، سخن را از خدا آغاز مى كند:

یا أ باذَرّ! اُعبُدِاللّهَ كَأ نَّك تَراهُ
اى ابوذر!
خدا را آنگونه عبادت كن كه گويا او را مى بينى .

فإ نْ كُنتَ لا تَراهُ فإ نَّهُ يَراكَ.
اگر تو او را نمى بينى، او تو را مى بيند.

وَاعْلَمْ أ نَّ أ وَّلَ عِبادَةِ اللّهِ الْمَعْرِفةُ بِهِ
بدان كه سرآغاز عبادت و خداپرستى،معرفت و شناخت است.

فَهُوَ الا وَّلُ قَبْلَ كُلِّ شَيْءٍ، فَلا شَيْءَ قَبلَهُ،
او قبل از هرچيز،اوّل است و چيزى پيش ‍ از او نبوده است .

وَالْفَرْدُ فَلا ثانِيَ لَهُ، وَالْباقِي لا إ لى غايَةٍ،
او يكتايى است كه دوّمى ندارد. پاينده اى است كه نهايت ندارد.

فاطِرُ السَّماواتِ و الاْ رْضِ وَما فِيهِما وَما بَيْنَهُما مِنْ شَيْءٍ
آسمانها و زمين و آنچه در آنهاست، پديد آمده از قدرت اوست .

وَهُوَ اللّهُ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ وَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرْ.
اوآگاه وتوانا است.

ادامه دارد......