مواظب غیبت کردن های خود باشیم

یکی از گناهان بزرگ زبان «غیبت کردن» است.

از عذاب غیبت کننده همین بس که پیامبر(ص) فرمود:
«کسی که مؤمنی را غیبت کند خداوند نماز و روزه او را تا چهل شبانه روز قبول نمی کند، مگر این که غیبت شونده او را ببخشد.»
(بحارالانوار، ج 71، ص 287)

نیز فرمود: در شب معراج گروهی را دیدم که با ناخن های خود صورت هایشان را می خراشند و مجروح می کنند.
به جبرئیل گفتم این ها کیستند؟
گفت: این ها کسانی هستند که بر اثر عدم کنترل زبان، به غیبت و ریختن آبروی مردم پرداختند.»
( تنبیه الخواطر، مجموعه ورّام، ص 93)

اما کنترل زبان از غیبت به قدری ارزش دارد که پیامبر(ص) فرمود:
«ترک الغیبة احبّ الی اللّه عزّ و جلّ من عشرة آلاف رکعةٍ تطوّعاً؛
(بحارالانوار، ج 75، ص 261)
ترک غیبت در پیشگاه خداوند متعال از انجام ده هزار رکعت نماز مستحبی محبوب تر و بهتر است.»

آری آنچه که موجب ترک غیبت می شود، کنترل زبان است،
و به راستی کنترل زبان چه نعمت بزرگی است که موجب آن همه الطاف و پاداش های ویژه الهی می گردد.