برگی زرین از چهل حدیث امام خمینی(8)

و از امورى كه انسان را معاونت كامل مى‏نمايد در مجاهده با نفس و شيطان، و بايد انسان سالك مجاهد خيلى مواظب آن باشد، «تذكّر» است. 
....و آن در اين مقام عبارت است از ياد خداى تعالى و نعمتهايى كه به انسان مرحمت فرموده. 
... ملاحظه كن نعمتهاى ظاهره و باطنه كه مالك الملوك جلّ شأنه به ما مرحمت كرده كه اگر جن و انس بخواهند يكى از آنها را به ما بدهند نمى‏توانند و ما از آن غفلت داريم. 
مثلا اين هوايى كه ما شب و روز از آن استفاده مى‏كنيم و حيات ما و همه موجودات محيط بسته به وجود آن است، كه اگر يك ربع ساعت نباشد هيچ حيوانى زنده نمى‏ماند، چه نعمت بزرگى است،....

و همين طور قدرى متذكر شو ساير نعم الهى را از قبيل صحت بدن [و] قواى ظاهره از قبيل چشم و گوش و ذوق و لمس، و قواى باطنه از قبيل خيال و وهم و عقل و غير آن، كه هر يك منافعى دارد كه حدّ ندارد. 

تمام اين‏ها را مالك الملوك به ما عنايت فرموده بدون اينكه از او بخواهيم، و بدون اينكه به ما منتى تحميل فرمايد. 
و به اين‏ها نيز اكتفا نفرموده و انبيا و پيغمبران فرستاده و كتبى فرو فرستاده و راه سعادت و شقاوت و بهشت و جهنم را به ما نموده، و هر چه محتاج به او بوديم در دنيا و آخرت به ما عنايت فرموده، بدون اينكه به طاعت و عبادت ما احتياجى داشته باشد، يا به حال او طاعت و معصيت ما فرقى كند. فقط از براى نفع خود ما امر و نهى فرموده. 

بعد از تذكر اين نعمتها و هزاران نعمتهاى ديگر، كه حقيقتا از شمردن كليات آن تمام بشر عاجز است چه برسد به جزئيات آن؛ 
- آيا در فطرت شما احترام همچو منعمى لازم است؟
- و آيا خيانت نمودن به همچو ولى نعمتى در نظر عقل چه حالى دارد؟ 
چهل‏حديث ص : 11 و 12 

برگی زرین از چهل حدیث امام خمینی(3) 

...هيچ راهى در معارف الهيه پيموده نمى‏شود مگر آنكه ابتدا كند انسان از ظاهر شريعت.

و تا انسان متأدّب به آداب شريعت حقه نشود، هيچيك از اخلاق حسنه از براى او به حقيقت پيدا نشود،

و ممكن نيست كه نور معرفت الهى در قلب او جلوه كند و علم باطن و اسرار شريعت از براى او منكشف شود.

و پس از انكشاف حقيقت و بروز انوار معارف در قلب نيز متأدب به آداب ظاهره خواهد بود.

و از اين جهت دعوى بعضى باطل است كه به ترك ظاهر، علم باطن پيدا شود!

يا پس از پيدايش آن به آداب ظاهره احتياج نباشد!

و اين از جهل گوينده است به مقامات عبادت و مدارج انسانيت.

چهل حدیث ص 7 و 8

تاکید امام خمینی(ره) بر حفظ زبان

پیامبر اعظم(ص) در حدیثی می فرماید:
لا یعرف عبد حقیقه الایمان حتی یخزن من لسانه
(بحار الانوار،علامه مجلسی،ج 71، ص 218)بنده طعم ایمان را نمی چشد و به حقیقت آن نمی رسد مگر با کنترل و حفظ زبان. 

امام خمینی(ره)به عنوان یک عارف کامل، ما را به مفاسد و زشتی های زبان آگاه نموده و به حفظ زبان تذکر داده اند.
ایشان می فرمایند:
سخنان لغو و بیهوده و کلمات زشت ناشایسته، بسیار مضرّ به حال روح است
و نفس را از صلاح و سلامت و وقار و طمأنینه و سکونت ساقط می کند
و کدورت و غفلت و قساوت و ادبار آورد
و ذکر خدا را از نظر بیندازد و حلاوت ذکر الله را از ذائقه روح ببرد
و ایمان را ناچیز و ضعیف کند
و دل را بمیراند و لغزش و خطا از آن زیاد شود
و پشیمانی بسیار به بار آورد
و کدورت بین دوستان و دشمنی بین مردم ایجاد کند و مردم را به انسان بد بین کند و او را از نظر آنان بیندازد و اطمینان و وثوق از او ساقط شود و او را در نظر مردم بی وزن و بی مقدار کند
و اینها در صورتی است که بر کلام او مترتب نشود معصیتهای گوناگون لسانی
شرح حدیث جنود عقل و جهل،امام خمینی،ص 391.

به دلیل وجود این مفاسد و مضرّات گوناگون است که امام علی(ع) فرمود: صلاح انسان در حبس زبان در دهان است
همچنین فرمود: که بسیار انسانهایی که زبانشان آنها را هلاک کرد
پاسدار اسلام > - شماره 333

برگی زرین از چهل حدیث امام خمینی(2)

منزل دوم، بعد از «تفکر»؛ «عزم» است‏
منزل ديگر كه بعد از تفكر از براى انسان مجاهد پيش مى‏آيد، منزل «عزم» است.... بعضى از مشايخ ما، أطال اللّه عمره، مى‏فرمودند كه «عزم» جوهره انسانيت و ميزان امتياز انسان است، و تفاوت درجات انسان به تفاوت درجات عزم او است. 
و عزمى كه مناسب با اين مقام است عبارت است از بنا گذارى و تصميم بر:
- ترك معاصى،
- و فعل واجبات، 
- و جبران آنچه از او فوت شده در ايام حيات،
- و بالاخره عزم بر اينكه ظاهر و صورت خود را انسان عقلى و شرعى نمايد
كه شرع و عقل به حسب ظاهر حكم كنند كه اين شخص. انسان است.
و انسان شرعى عبارت از آن است كه موافق مطلوبات شرع رفتار كند،
و ظاهرش ظاهر رسول اكرم، صلّى اللّه عليه و آله، باشد،
و تأسى به آن بزرگوار بكند در جميع حركات و سكنات و در تمام افعال و تروك.
و اين امرى است بس ممكن، زيرا كه ظاهر را مثل آن سرور كردن امرى است مقدور هر يك از بندگان خدا.