شرح نکته هایی اخلاقی از کلمات امام خمینی(ره)

حفظ زبان
در حدیث شریف کافی از حضرت رسول(ص) منقول است:
المسلم من سلم المسلمون من یده و لسانه
مسلمان کسی است که مسلمانان سالم باشند از دست و زبان او.
چه شده که من و تو به هر اندازه که قدرت داشته باشیم و دستمان برسد آزار زیر دستان را روا می داریم
و از ایذاء و ظلم به آنها مضایقه نداریم
و اگر با دست نتوانستیم آزارشان کنیم با تیغ زبان در حضور آنها و گرنه در غیاب، اشتغال به کشف اسرار و هتک استار آنها پیدا می کنیم؟!
و به تهمت و غیبتشان می پردازیم.(چهل حدیث امام خمینی، ص 137 و 138)

بر اساس آنچه از آیات و روایات بر می آید، متوجه می شویم از هیچ عضوی از انسان مثل زبان، اینقدر گناه صادر نمی شود؛
بنابراین اگر انسان بتواند جز در برخی از موارد که واقعا حرف زدن لازم است، مهار زبان خود را بدست گیرد، توانسته است جلو بسیاری از مفاسد را گرفته و راه اصلی ورود شیطان را ببندد.

اگر خوب دقت کنی می بینی برای زبان گناهان زیادی مثل غیبت، دروغ، فحش، تمسخر، زخم زبان، لعن ونفرین های بیجا، آبروی دیگران را بردن و...وجود دارد که نتایج واقعا تأسف باری هم در این دنیا و هم در عالم دیگر بدنبال خواهد داشت.

به همین دلیل است که پیامبر(ص) فرمود:
لا یستقیم ایمان عبد حتی یستقیم قلبه و لا یستقیم قلبه حتی یستقیم لسانه (میزان الحکمه، ج 4، ص 2776)
ایمان بنده محکم و درست نمی شود مگر آن که قلبش درست شود و قلبش درست نمی شود مگر آن که زبانش درست شود.

معنای این کلام گهربار آن است که از زبان آنقدر گناه بوجود می آید که بیشتر تیرگی و قساوت قلب مربوط به آن می شود،
از این رو اگر کسی می خواهد قلب و روحی نورانی داشته باشد، باید بتواند زبان خود را از گناهان کنترل کند.
بنابراین حفظ لسان عامل مهمی در تثبیت ایمان در آدمی است.
پاسدار اسلام - شماره 333