خودآگاهی عرفانی، انگیزه سلوک اخلاقی

حرکت اخلاقی جبری و تحمیلی نیست.
عوامل بیرونی آن را پدید نمی آورد؛ از درون می جوشد و در پرتو شرائط خارجی رشد می کند و سرعت می گیرد.
گام های روح است در مسیر فلاح و فضیلت
دگرگونی دلهاست نه طی مسافت.
تکاپوی ضمیراست نه پیمودن زمین.

این حرکت برخاسته از نوعی آگاهی و آرزو است که ما دراین مقال نام خودآگاهی عرفانی را برای آن برگزیده ایم و همین حقیقت را انگیزه سلوک اخلاقی می شناسیم.
 
این خودآگاهی عطشی است که وقتی در جگرافتد تلاشی بی امان پدید می آورد. و آتشی که وقتی در خرمن «من» درگیرد؛ جز «او» چیزی باقی نمی گذارد.
خودآگاهی عرفانی آگاهی به خوداست در رابطه با ذات حق
دردی درونی است که از نیاز شکوه می کند و دردمند را به درمان فرا می خواند.
 
این خودآگاهی تازیانه نفس است که کاروان فضیلت را در مسلک عبادت به پیش می برد.
بندها را می گسلد.
آرزوها می آفریند.
شورها می زاید.
و شعله ها در جان می زند.
 
این خودآگاهی حلقه پیوند خود و خداست.
از سویی فقر و نیاز و عجز و جهل انسان را نشان می دهد.
واز دیگرسو لطف و غنا و قدرت و علم ازلی را ترسیم می کند.
 
خودآگاهی عرفانی همان نوای سوزناکی است که در نی بریده از نیستان ناله می کند!
و همان شعور ناآگاهی است که هنر و صنعت را می آفریند.
بشر با هنر می خواهد آنچه را طبیعت ندارد به آن ببخشد.
و با صنعت سعی می کند هر چه بیشتراز دارائی های طبیعت برخوردار شود. 

مجلات – حوزه – شماره 14