ریاضت شرعی در عرفان امام خمینی(ره)
شيخ استاد ما (آيت الله محمد على شاه آبادى) .... مى فرمودند: ميزان در رياضت باطل و رياضت شرعى صحيح؛
قدم نفس
و قدم حقّ است.
اگر سالك به قدم نفس حركت كرد و رياضت او براى ظهور قواى نفس و قدرت و سلطان آن باشد، رياضت باطل و سلوك آن منجّر به سوء عاقبت مى باشد، و دعوى هاى باطله نوعاً از همين اشخاص بروز مى كند.
و اگر سالك به قدم حقّ سلوك كرد و خداجو شد، رياضت او حقّ و شرعى است ، و حقّ تعالى از او دستگيرى مى كند به نصِّ آيه شريفه كه مى فرمايد: وَالَّذين جاهدوا فينا لنهديَّنهم سبلنا (سوره عنكبوت ، آيه 68)
كسى كه مجاهده كند در راه ما هر آينه هدايت مى كنيم او را به راه هاى خود.
چهل حديث ، ص 36
گمان مكن كه رذايل نفسانى و اخلاقى روحى ممكن الزوال نيست. اين ها خيال خامى است كه نفس امّاره و شيطان إ لقا مى كند و مى خواهد تو را از سلوك راه آخرت و اصلاح نفس باز دارد.
انسان تا در اين دار تغيّر و نشاءه تبدّل است ، ممكن است در تمام اوصاف و اخلاق تغيير پيدا كند، و هر چه ملكات محكم هم باشد تا در اين عالم است ، قابل زوال است . منتها به حسب اختلاف شدّت و ضعف، زحمت تصفيه تفاوت مى كند.
البته اوّلِ پيدايش صفتى در نفس، با زحمت و رياضت كمى او را مى توان ازاله كرد. مثل نهال نورسى كه ريشه ندوانيده باشد و متمكّن در زمين نشده باشد.
ولى بعد از آن كه آن صفت، متمكن در نفس شد، و از ملكات مستقرّه نفس گرديد، زوالش ممكن است ولى زحمتش زياد مى شود. درختى كه كهن سال شده و ريشه كرده ، زحمت كندنش زياد است.
تو هر چه ديرتر در فكر قلع ريشه هاى مفاسد قلب و روح افتى، ناچار زحمت و رياضتت بيش تر گردد.
چهل حديث ، ص 94.
پس اى عاقل چيزى را (كه ) با يك ماه يا يك سال زحمت جزئى دنيايى با اختيار خود ممكن است اصلاح كرد، و گرفتارى هاى دنيا و آخرت را به آخر رساند، نگذار بماند و تو را هلاك كند.
چهل حديث ، ص 95.
