علائم مؤ من از لحاظ باطنى و قلبى - بعد معنوى و درونى
 
آیت الله مجتبی تهرانی:

1.اضطراب ناشى از محبت:  
هرگاه مؤ من به ياد حق تعالى مى افتد قلبش به تپش و لرزش در مى آيد؛ حتى اين اضطراب و تاءثر درونى ، در ظاهر او هم اثر مى گذارد.

انما المؤ منون الذين اذا ذكر الله وجلت قلوبهم (سوره انفال ، آيه 2)
مومنان آنها هستند كه چون ذكرى از خدا شود دلهاشان ترسان و لرزان شود.

2. ازدياد ايمان در اثر شنيدن سخن حق:
و اذا تليت عليهم آياته زادتهم ايمانا (سوره انفال ، آيه 2)
و هنگامى كه بر آنان آيات الهى تلاوت مى شود ايمانشان فزونى مى گيرد بديهى است حالات قلبى به ظاهر تراوش مى كند.از اين رو، زبان به مدح محبوب مى گشايد.

و اذا يتلى عليهم قالوا آمنا به انه الحق من ربناسوره قصص ، آيه 53
و هنگامى كه برايشان آيات الهى تلاوت مى شود مى گويند ايمان آورديم ، همانا اين سخن حق است و از ناحيه پروردگار ما است.

از اين آيه در مى يابيم كه مؤ من سنخ سخن محبوب را مى شناسد.

3. سجده و خضوع در برابر حق:  
مؤ من آن گاه كه سخن حق را مى شوند، از عظمت خدا با كرنش به خاك مى افتد.سجده ، نشانه اوج عبوديت و خضوع است.

4. تحميد و تسبيح حق:  
مؤ منان نه تنها در برابر حق سجده مى كنند كه تسبيح و تحميد حضرتش را نيز مى گويند. تسبيح ، تنزيه و پيراستن است ، و تحميد، آراستن ، تحميد و تسبيح با يكديگر نسبت دارند. با تحميد، تسبيح هم تحقق پيدا مى كند. چون در كنار هر اثبات ، نفى هم هست.

5. مراقبت در نمازها:  
يكى از علائم ايمان ، اهميت دادن به نماز است.

کیش پارسایان - دروس آیت الله مجتبی تهرانی


برچسب‌ها :
نویسنده: احمد جمالی | نسخه قابل چاپ | 17 بهمن 1391 - 10:03 | 1 2 3 4 5

آخرین مطالب

محبوب ترین مطالب

درباره ما

نظرسنجی

آمار وبلاگ

کد های کاربر

دانلود رایگان نرم افزار طراحی و راه اندازی وب سایت