نشانه های انسان عاقل و احمق در بیان علی(ع)

نشانه اول:
لسان العاقل وراء قلبه و قلب الاحمق وراء لسانه:

آدم عاقل اول فكر میكند و بعد حرف مى‏زند و آدم احمق برعكس آن است
به تعبیر امیرالمومنین، زبان عاقل پشت سر دلش است، اول دلش فكر مى‏كند، مى‏اندیشد و بعد زبانش به حركت در مى‏آید، ولى كار احمق برعكس است، دلش و قلبش و فكرش پشت سر زبانش قرار دارد. 

نشانه دوم:
و من نظر فى عیوب النّاس فأنكرها، ثم رضیها لنفسه فذلك الأحمق بعینه

كسى كه به عیوب مردم نگاه كند و آنها را نپسندد ولى خودش آن عیب‏ها را داشته باشد و هر صفت بدى را كه بر كسى ببیند، ایراد بگیرد، ولى خودش آن صفت را داشته باشد، او احمق است. 

نشانه سوم:
فانّ العاقل یتّعظ بالاداب و البهائم لا تتّعظ الّا بالضّرب

انسان عاقل با موعظه و نصیحت به راه مى‏آید و آن چهارپایان هستند كه باید با كتک خوردن به راه بیایند. 

نشانه چهارم:
و ایّاك و الاتّكال على المنى فانّها بضائع النّوكى

پسر جان، بپرهیز از این كه تكیه كنى بر آرزوهاى پوچ و خیال‏هاى بى‏اساس كه تكیه‏كردن بر آرزوها؛ سرمایه احمقان است. 

كسى كه مى‏خواهد مال و ثروتى را به دست بیاورد، راهش كسب و تجارت و زراعت و فلاحت است اگر او در خانه بنشیند به فكر این كه روزى گنجى پیدا كند، این، تكیه كردن بر آرزویى پوچ است.
كسى كه مى‏خواهد دانشمند بشود. راهش، رفتن به مدرسه و تحصیل و مطالعه است. اگر خیال كند كه ممكن است یك روزى خدا بخواهد و من دانشمند بشوم، این، تكیه كردن بر آرزوهاى پوچ است، اگر جنگى بر مردم تحمیل شود راه پیروزى در آن، فداكارى است و....
 تالار گفتگوی بیداری اندیشه


برچسب‌ها :
نویسنده: احمد جمالی | نسخه قابل چاپ | 25 بهمن 1391 - 10:17 | 1 2 3 4 5

آخرین مطالب

محبوب ترین مطالب

درباره ما

نظرسنجی

آمار وبلاگ

کد های کاربر

دانلود رایگان نرم افزار طراحی و راه اندازی وب سایت