دستى از دور بر آتش دارى‏.....


حضرت روح الله(ره) ما را چنین اندرز می دهد:

اى عزيز تا اين نعمت بزرگ الهى و اين نقد عمر خداداد، موجود است، براى روزهاى گرفتارى و بيچارگى، همتى كن

و خود را از آن سختيها و بد بختيها كه در پيش رو دارى نجات ده

كه امروز، در دار تغيّر و تبدّل و دار الزرعى، اين نتيجه را خوب مى‏توانى حاصل كنى.

اگر خداى نخواسته حزب شيطانى در تو غالب باشد و با همين حال، روزگارت سر آيد و دستت از اين عالم كوتاه شود، ديگر جبران شدنى نيست،

آن روز حسرتها و ندامتها فايده ندارد

وَ أنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إذْ قُضِيَ الامْرُ وَ هُمْ فِي غَفْلَةٍ وَ هُمْ لا يُؤْمِنُونَ 19: 39
خدا مى‏داند كه اين روز حسرت و ندامت چه روزى است.

امروز ما از حسرتهاى آن روز جز خبرى نمى‏شنويم: 

از قيامت خبرى مى‏شنوى

دستى از دور بر آتش دارى‏

حسرتهايى است كه آخر ندارد، ندامتهايى است كه منتها از براى او نيست.

شرح‏حديث‏جنودعقل‏وجهل ص : 53 


برچسب‌ها : ,,,,,
نویسنده: احمد جمالی | نسخه قابل چاپ | 27 اردیبهشت 1391 - 04:46 | 1 2 3 4 5


هر که در این بزم ......


بخشی از نوشته عارف شهیر مولی محمد بیدآبادی قدس سره به یکی از دوستانش:

در یکی از کتب سماوی مذکور است که: 

من احب الله فصب البلاء علیه. 

یعنی، هر که دعوی دوستی خدا کند و به دست ارادت، حلقه در محبت او زند،

یا هر که حق - سبحانه و تعالی - خلعت محبوبیت بر او پوشاند،

باران بلا از ابر محنت و عناء، بر فرق او ریزان و شادی و بهجت و راحت از وی گریزان گردد

که: 

البلاء للولاء کالذهب لللهب. 

ترجمه این کلمه را در مثنوی بدین وجه آورده: 

دوستی چون زر، بلا چون آتش است

زر خالص، در دل آتش خوش است!

و از فحوای کلمات سابقه چنان به حیطه فهم در می آید که بلا، متوجه اهل ولایت؛

و محنت، متعلق به دار باب محبت [ است ].

هر جا که بنای محبت نهاده اند، دری از محنت بروی گشاده اند!

و در هر میدان که لوای ولا افراخته اند، فوج بلا را ملازم پای آن، علم ساخته اند. 

پس هر که را حق - سبحانه و تعالی - دوست دارد، او را به بلا مبتلا و ممتحن سازد.

و مؤید این قول، حدیث حضرت رسول صلی الله علیه وآله است آنجا که فرموده: 

ان الله اذا احب قوما ابتلاهم. 

به درستی که هر که [ را ] حق - تعالی - دوست دارد، لشکر بلا و اندوه را برایشان گمارد. 

و مقرر است که محنت به اندازه محبت بود و بلا به مقدار ولا نازل شود.

هر که در راه دوستی حق از همه راهروان در پیش بود، هر آینه مشقت و بلیت او از همه بیش

بود.

هر که را ذوق محبت بیشتر، سینه اش از شوق محنت ریش تر.

...... بر همین قیاس هر که به درگاه قرب، اقرب باشد، بلا و عنای او اشد و اصعب باشد.

هر که در این بزم مقرب تر است

جام بلا بیشترش می دهند 

و آن که زدلبر نظر خاص یافت

داغ عنا بر جگرش می نهند

پیام حوزه : شماره 13





برچسب‌ها : ,,,,,,,,,
نویسنده: احمد جمالی | نسخه قابل چاپ | 8 اردیبهشت 1391 - 07:27 | 1 2 3 4 5

آخرین مطالب

محبوب ترین مطالب

درباره ما

نظرسنجی

آمار وبلاگ

کد های کاربر

دانلود رایگان نرم افزار طراحی و راه اندازی وب سایت